Η ευτυχία σύμφωνα με τον Μπέρτραντ Ράσσελ

By: John Tsipas 0 comments

Της Νίκης Παπασταύρου

Ο Μπέρτραντ Ράσσελ μάς έχει προσφέρει την πιο εμπεριστατωμένη πιθανότατα φιλοσοφική ανάλυση της έννοιας της ευτυχίας στο έργο του Η Κατάκτηση της Ευτυχίας. Μελετά την έννοια όχι μόνο σε θεωρητικό επίπεδο ορισμών και περιεχομένου αλλά και σε επίπεδο καθημερινής πρακτικής, διεισδύοντας στην ανθρώπινη κατάσταση σε εξαιρετική λεπτομέρεια και με θαυμαστή οξυδέρκεια. Κατ’ αρχάς δηλώνει πως, σε αντίθεση με όσα μπορεί να πιστεύουν οι απαισιόδοξοι αυτού του κόσμου, η λογική δεν αποκλείει την ευτυχία, άρα πρόκειται για κατάσταση άξια να την επιδιώξει κανείς με πάθος και χωρίς τον φόβο της ματαιότητας των προσπαθειών του.

Ο Ράσσελ τονίζει ότι υπάρχουν κάποιες βασικές προϋποθέσεις της ευτυχίας που εάν λείψουν μόνο ο εξαιρετικός άνθρωπος μπορεί να εξακολουθήσει να επιδιώκει την ευτυχία του. Τροφή και στέγη, υγεία, έρωτας, εργασία που αποδίδει και η εκτίμηση των σημαντικών άλλων, για κάποιους και η απόκτηση παιδιών, είναι τα θεμέλια μιας ευτυχισμένης ζωής και φυσιολογικά αρκούν για την εκτίμησή της ως τέτοιας.

Ως βάση του οικοδομήματος της ευτυχίας ορίζει την ολόπλευρη ανάπτυξη του ανθρώπου, την καλλιέργεια και την ολοκληρωμένη ικανοποίηση των κλίσεων του. Αυτή επιτυγχάνεται μέσα από την άσκηση των ικανοτήτων του ατόμου και την επιλογή των κατάλληλων δραστηριοτήτων που θα απομακρύνουν και θα καταπολεμήσουν την πλήξη και την ανία. Η εργασία αποτελεί τον κατεξοχήν τομέα της οροθέτησης και επίτευξης στόχων για τον άνθρωπο, το πεδίο όπου μπορεί κανείς να αποδείξει τη συνέπεια που τον διακρίνει στις επιδιώξεις του.

Παράλληλα, η εργασία καθιστά την ανάπαυλα, τον ελεύθερο χρόνο, αξία που εκτιμάται περισσότερο και την απολαμβάνει κανείς με περισσότερη όρεξη και κέφι. Κοινό στοιχείο και στις δύο δραστηριότητες, απαραίτητο για την ικανοποίηση των βαθύτερων αναγκών του ανθρώπου, αποτελεί η δημιουργικότητα, αφού χωρίς αυτήν χάνεται το νόημα της καταβολής κόπου και χρόνου από το άτομο.
Ο έρωτας είναι, κατά τον Ράσσελ, πηγή χαράς και η απουσία του πηγή οδύνης. Κάνει πιο έντονες τις λεπτές απολαύσεις της ζωής και «σπάει το σκληρό κέλυφος του εγώ», με αποτέλεσμα τη συνεργασία και το μοίρασμα, κυρίαρχο στοιχείο ‘επιτυχημένων’ ανθρώπινων σχέσεων. Προϋπόθεση των τελευταίων είναι πάντα η γνησιότητα, η αυθεντικότητα, καθώς και η αυτοεκτίμηση που αντανακλάται στη σχέση. Για να εξασφαλίσει κανείς την ευτυχία των άλλων αλλά και του εαυτού του μέσα σε μια σχέση θα πρέπει να τους αντιμετωπίζει με γενναιοφροσύνη και εγκαρδιότητα και να φροντίζει για τις κοινωνικές του συναναστροφές να επιλέγει άτομα με τα οποία τον συνδέουν κοινά ενδιαφέροντα και συναντά από την πλευρά τους μια έστω ελάχιστη συμφωνία και αποδοχή των απόψεών του.

Τα ενδιαφέροντα αυτά, που αποτελούν εκδήλωση της ανάγκης του ανθρώπου
για δημιουργία, απαιτούν το ενδιαφέρον και την προσήλωσή μας, αφού μόνο
έτσι θα μετατραπούν σε πραγματικές εμπειρίες, διαφορετικά μας είναι περιττά.
«Όσο περισσότερα είναι τα ενδιαφέροντα ενός ανθρώπου, τόσο περισσότερες
δυνατότητες ευτυχίας έχει», πιστεύει ο Ράσσελ «και τόσο λιγότερο βρίσκεται στο
έλεος της μοίρας» αφού μπροστά του ανοίγεται πλήθος επιλογών (Ράσσελ, ό.π.,
σελ. 120).

Καμία δραστηριότητα, όμως, δεν μπορεί να εξασφαλίσει την ευτυχία εάν ο άνθρωπος δεν διαβιεί σε κατάσταση ηρεμίας και δεν είναι σε θέση να ελέγχει τις αρνητικές του σκέψεις. Ούτως ή άλλως, το πέρασμα του χρόνου απαλύνει τις στεναχώριες και από ένα σημείο και ύστερα δεν βασανίζουν πια τον άνθρωπο. Επιπλέον, η συνειδητοποίηση της θέσης του εγώ στο ευρύτερο συμπαντικό πλαίσιο και η συγκέντρωση των σκέψεων σε κάτι υπερβατό μπορεί να οδηγήσει τον άνθρωπο στην ανακάλυψη των πραγματικών διαστάσεων των καθημερινών δυσκολιών του, αρκεί να υπερπηδήσει εμπόδια που ο ίδιος θέτει στην ευτυχία του, όπως είναι ο φθόνος για τις επιτυχίες και τις καλοτυχίες των συνανθρώπων του.

Η ευτυχία μοιάζει να λαμβάνει δύο μορφές σε όποιο πλαίσιο και αν τη μελετάμε. Και οι δυο μορφές της συντηρούν ένα δίπολο αντιθετικό. Υπάρχει, εν προκειμένω, η πραγματική και η φανταστική ευτυχία, όπως υπάρχει η ζωώδης και η πνευματική. Η πνευματικότητα που πηγάζει από τη μόρφωση δεν αποτελεί προϋπόθεση της ευτυχίας ούτε επηρεάζει την ένταση ή τη διάρκειά της. Απλώς καθορίζει τις δραστηριότητες μέσω των οποίων οδηγείται κανείς στην απόλαυση και τις διαφοροποιεί από τις μη πνευματικές δραστηριότητες.

Ο άνθρωπος, βέβαια, όπως πιστεύει ο Ράσσελ, δεν θα μπορέσει να βιώσει την ευτυχία αν δεν διακατέχεται από το αίσθημα του μέτρου σε όλες τις εκδηλώσεις της ζωής του. Θα πρέπει να μην υπερτιμά τις δυνάμεις του και να είναι πρόθυμος να στερηθεί κάποια από τα πράγματα που επιθυμεί. Και όχι μόνο αυτό, αλλά θα πρέπει να εκπαιδευτεί στο να υπομένει την πλήξη που είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής, γιατί μόνο έτσι θα μπορέσει να μάθει να εκτιμά την ευτυχία του.

Η ουσία της ανθρώπινης ευτυχίας είναι κατά βάση απλή, όμως οι κοινωνικές επιταγές διαμορφώνουν ένα ασφυκτικό πλαίσιο που εμποδίζει την κατάκτησή της.

«Ο πολιτισμός έχει ξεστρατίσει», πιστεύει ο Ράσσελ, και ασπάζεται τη φροϋδική
θεώρηση του πολιτισμού ως ‘πηγής δυστυχίας’. Η ‘πολιτισμένη’ κοινωνία επιβάλλει περιορισμούς στην ανθρώπινη ελευθερία και τις παρορμήσεις, με αποτέλεσμα να οδηγείται το άτομο στην κόπωση και την πλήξη, από την υποταγή στον καταναγκασμό της εργασίας και τη δυσκολία αυθόρμητης εκδήλωσης των συναισθημάτων του. Ο κοινωνικός περίγυρος αποτελεί έναν αυστηρό κριτή των πράξεων ή των παραλείψεων μας, οι οποίες, αν δεν εμπίπτουν στον επικρατούντα κώδικα συμπεριφοράς, οδηγούν το άτομο στην απομόνωση και του στερούν την κοινωνική αποδοχή και καταξίωση την οποία επιδιώκει.
Η ευτυχία, επομένως, δεν είναι μια εύκολη υπόθεση, σπάνια την απολαμβάνει κανείς χωρίς κόπο και προσπάθεια. Ο Ράσσελ χρησιμοποιεί τον όρο ‘κατάκτηση’, καθώς χρειάζεται να συντονίσει κανείς τις προσπάθειές του προς την κατεύθυνση της αποφυγής της δυστυχίας που πιθανότατα θα συναντήσει στην πορεία του. Αρκεί να είναι υγιής, να έχει εξασφαλίσει την επιβίωσή του και να έχει απλά γούστα, να μην έχει δηλαδή παράλογες απαιτήσεις από τη ζωή. Αποκαλύπτοντας στον αναγνώστη του το μυστικό της ευτυχίας, ο Ράσσελ υπογραμμίζει δύο παραμέτρους: το εύρος των ενδιαφερόντων και την όσο το δυνατόν θετικότερη και φιλικότερη αντιμετώπιση πραγμάτων και προσώπων, για να καταλήξει:

    Ευτυχισμένος είναι εκείνος που δεν υποφέρει από καμιά από τις ελλείψεις ενότητας, που η προσωπικότητά του δεν είναι διχασμένη ούτε βρίσκεται σε σύγκρουση με τον κόσμο. Ένας τέτοιος άνθρωπος νιώθει πως είναι πολίτης του κόσμου και απολαμβάνει ελεύθερα το θέαμα που του προσφέρει και τις χαρές που του παρέχει, χωρίς να τον ταράζει η σκέψη του θανάτου, γιατί νιώθει πως πραγματικά δεν είναι κάτι το χωριστό από αυτούς που θα ‘ρθουν ύστερα από αυτόν. Και ακριβώς μέσα σ’ αυτή τη βαθιά και ενστικτώδη ένωση με το ρεύμα της ζωής θα βρούμε τις πιο μεγάλες χαρές.

http://sciencearchives.wordpress.com

Read More

Είστε άνεργος; Δείτε πώς μπορείτε να αξιοποιήσετε το χρόνο σας

By: John Tsipas 0 comments

Το να χάσει κανείς τη δουλειά του σίγουρα δεν είναι ευχάριστο. Το άγχος για τα οικονομικά προβλήματα που προκύπτουν από την απώλεια της εργασίας αλλά και το «κυνήγι» για εύρεση της επόμενης δουλειάς, είναι από τα πρώτα πράγματα που απασχολούν τον κάθε άνεργο.
 
Όμως η ανεργία τον πρώτο τουλάχιστον καιρό μπορεί να γίνει η «ευκαιρία» για περισσότερο ύπνο, για εξόδους με τους φίλους ή για να αρχίσουμε εκείνο το πρόγραμμα γυμναστικής που πάντα θέλαμε. Χρειάζεται βέβαια προσοχή η περίοδος της ανεργίας να μη μετατραπεί σε περίοδο μόνιμων διακοπών, αφού όπως υποστηρίζει ο Neil Matthams, επικεφαλής του γραφείου προσλήψεων Talent International, στο Σίδνεϊ της Αυστραλίας, η περίοδος της ανεργίας θα μπορούσε να είναι μια ευκαιρία για να βελτιώσουμε το βιογραφικό μας και να εξελίξουμε τις ικανότητές μας.
 
Ο Matthams δίνει τις έξι έξυπνες κινήσεις που πρέπει να κάνει ένας άνεργος για να βρει εργασία γρηγορότερα και για να αναδείξει τα ταλέντα του.
 
1. Επιστροφή στα θρανία!
Ο Matthams υποστηρίζει ότι ενώ είστε άνεργοι θα μπορούσατε να παρακολουθήσετε μαθήματα, πάντα σχετικά με το επάγγελμά σας που θα σας βοηθήσουν να εξελιχθείτε.
 
2. Δημιουργείστε ένα blog.
Η δημιουργία ένος blog που αναφέρεται σε θέματα που αφορούν την εργασία σας δείχνει στους υποψήφιους νέους εργοδότες σας ότι δεν είστε άνθρωπος που «κάθεται».
 
3.Αξιοποιείστε το επαγγελματικό σας δίκτυο.
Ελάτε σε επαφή με ανθρώπους που κάνουν το ίδιο επάγγελμα με εσάς και μιλήστε τους για τα προσόντα σας.
 
4. Δείτε επαγγελματικούς συμβούλους.
Σε ορισμένες περιπτώσεις ένας επαγγελματικός σύμβουλος θα μπορούσε να σας παρουσιάσει και να σας προτείνει επαγγελματικές προοπτικές που δεν έχουν περάσει από το δικό σας μυαλό.
 
5. Γίνετε εθελοντές.
Το να προσφέρετε εθελοντική εργασία σε έναν οργανισμό ή σε μια φιλανθρωπική οργάνωση, για παράδειγμα, ενώ είστε άνεργοι, είναι κάτι που θα εκτιμηθεί δεόντως, όταν το δει κάποιος υποψήφιος νέος εργοδότης στο βιογραφικό σας.
 
6. Προσέξτε τον τρόπο που παρουσιάζετε τον εαυτό σας!
Η παρουσία του εαυτού σας γίνεται κυρίως μέσω του βιογραφικού. Τώρα που έχετε χρόνο, λοιπόν, φροντίστε να το φτιάξετε όσο καλύτερα μπορείτε.
 
Πηγή: protothema

Read More

Το "αντάρτικο" των βουλευτών, που γίνεται "ναι σε όλα".

By: John Tsipas 0 comments

Σε άλλη μια ψηφοφορία με επώδυνα μέτρα, έκαναν την εμφάνισή τους οι "αντάρτες". Επτά συντάκτες του NEWS 247 γράφουν για αυτό το είδος βουλευτή, που την τελευταία στιγμή, υπερψηφίζει κάθε νομοσχέδιο

Κάθε φορά που έρχεται ένα πολυνομοσχέδιο, με επώδυνα μέτρα, το έργο είναι γνωστό. Κάποιοι βουλευτές παρουσιάζονται έτοιμοι να ρίξουν την κυβέρνηση ωστόσο, κάτι στο τέλος συμβαίνει και οι κυβερνήσεις μένουν στη θέση τους.

Η τελευταία "θεατρική παράσταση", ήταν το θρίλερ του γάλακτος, που όπως όλα δείχνουν θα έχει αίσιο τέλος, όπως γίνεται σε κάθε πολυνομοσχέδιο τα τελευταία 4 χρόνια.

Επτά συντάκτες του NEWS 247, γράφουν για τη στάση των "ανταρτών", που κάπου στο δρόμο προς την ψηφοφορία, χάνουν την επαναστατικότητά τους.

Κουρασμένος από τους "λαγούς" ο Στέφανος Νικήτας

Κούρασαν. Αυτή είναι η πρώτη λέξη που μου έρχεται στο μυαλό. Πρόκειται για επαναστάτες του γλυκού νερού που για να γίνει λίγο σούσουρο με το όνομά τους στα ΜΜΕ συνηθίζουν πριν την ψήφιση κάποιου κομβικού νομοσχεδίου να το παίζουν δύσκολοι λέγοντας ότι θα το καταψηφίσουν.

Πρόκειται για τους “λαγούς” της κυβέρνησης που έχουν σκοπό να μας αποπροσανατολίσουν. Πολλές φορές είναι οφθαλμοφανές ότι συμπεριφέρονται με αυτό το τρόπο για να λύσουν τις προσωπικές τους διαφορές με μέλη τις Κυβέρνηση για λόγους εξουσίας.

Από την πλευρά μας, εμείς οι δημοσιογράφοι, δεν ασχολούμαστε με την πολιτική και τις επιπτώσεις που θα φέρουν οι αλλαγές αλλά με τα κουτσομπολιά και τον ψευτοτζαμπουκά εκείνων που στο τέλος λένε “ΝΑΙ σε όλα” γιατί απλά ικανοποιήθηκαν μετά τις αλλαγές που έγιναν!

Δεν ευθύνονται όμως αυτοί. Εμείς ευθυνόμαστε που δεν απαιτούμε μια Δημοκρατία όπου εκείνος που μας αντιπροσωπεύει στη Βουλή θα λογοδοτεί σε εμάς και όχι στον αρχηγό του που τον υποχρεώνει αν δεν ακολουθήσει την κομματική γραμμή να διαγραφεί.

Το έχουμε ξαναδεί το έργο, λέει η Μίκα Κοντορούση

Το θέατρο του ανταρτοπόλεμου στο παρά ‘5 της ψήφισης πολυνομοσχεδίων, μέτρων και διατάξεων δεν είναι πρωτόγνωρο φαινόμενο. Τις τελευταίες μέρες παρακολουθούμε το  Game of Thrones της ελληνικής Βουλής, μετά τη θύελλα αντιδράσεων που ξέσπασε γύρω από το… γάλα.

Τηλεοπτικές σειρές με παρόμοιο σενάριο έχουμε ξαναδεί. Αλλάζουν μόνο οι πρωταγωνιστές. Από το «μπρος πίσω» των Σαμαρά, Καρατζαφέρη που εκσφενδόνιζαν απειλές για μη υποταγή σε μέτρα λιτότητας μέχρι την τελική οπισθοχώρησή τους και από την ψήφιση του Μνημονίου ΙΙ με «πόνο ψυχής» από την Ντόρα Μπακογιάννη παρά την απειλές για ανταρσία, μέχρι τις μακροσκελείς λίστες γαλάζιων και πράσινων εξώσεων που δεν ευθυγραμμίστηκαν με τις προειδοποιητικές τουφεκιές.

Οι επίμαχες διατάξεις για το γάλα γέννησαν άλλη μία φουρνιά ανταρτών. Με το πρόσχημα του «θέλουμε να μπορούμε να επισκεπτόμαστε τα χωριά μας», οι Χαρακόπουλος, Βλάχος, Τζαμτζής, Κασσής και Μωραΐτης απείλησαν με καταψήφιση και ρίσκαραν την κυβερνητική ισορροπία υπέρ των αγελαδοτρόφων, κτηνοτρόφων και διανομέων που τροφοδοτούν την ελληνική περιφέρεια με  εκατοντάδες θέσεις εργασίας.

Από την μία, τα εν λόγω επιχειρήματα δεν είναι κατακριτέα. Από την άλλη όμως, έχουν το άρωμα της διαβρωτικής επίδρασης που ασκούν τα μικροσυμφέροντα των τοπικών κοινωνιών. Ανάλογα παραδείγματα αποτελούν τα ΑΕΙ και ΤΕΙ – «φαντάσματα» με μονοψήφιο αριθμό εισακτέων και τα δεκάδες οδικά επαρχιακά έργα που έμειναν στα χαρτιά, προκειμένου να μην διαλυθούν ολοσχερώς οι «βιομηχανίες» από σουβλατζίδικα, μπαρ, καφέ και εστιατόρια που βασίστηκαν στο μοντέλο του «δούναι και λαβείν».

Η ιστορία μάς δίδαξε ότι οι «μαχητές» της ελληνικής περιφέρειας δεν το βάζουν εύκολα κάτω. Και όσοι δεν τόλμησαν να πολεμήσουν μέχρι τέλους, ήταν…  «για τα πολλά λεφτά, Άρη». Επειδή όμως και αυτά πλέον διακυβεύονται στο τσεκούρι της εργαλειοθήκης του ΟΟΣΑ, ας σκεφτούν οι «300»: Έως πότε τα συμφέροντα των λίγων με πολιτικές πλάτες θα επιβαρύνουν τους πολλούς; Και έως πότε οι Έλληνες θα πληρώνουν το τρίτο ακριβότερο γάλα στην Ε.Ε., προκειμένου να μην χαθούν χιλιάδες θέσεις εργασίας;

"Σκύλος που γαβγίζει, δεν δαγκώνει", μας θυμίζει ο Στέλιος Μπαμιατζής

Σκύλος που γαβγίζει δεν δαγκώνει! Αποτελεί λαϊκή ρήση και πολλάκις άτυπο πολιτικό αξίωμα. Όσο πιο πολύ φωνάζει κάποιος, όσο πιο πολύ "τσαμπουκαλεύεται" τόσο πιο μεγάλες πιθανότητες έχει την κρίσιμη στιγμή να κάνει πίσω.

Ειδικά στην νεοελληνική πολιτική σκηνή όπου έχει "κατακτηθεί" το εξής:

Α). Όποιος είναι έξω από το μαντρί, τον τρώνε οι λύκοι

Β). Διάγουμε μία περίοδο εξαιρετικά ασταθή με τον φόβο ότι μία 'αρνηση, μία "αστοχία" θα οδηγήσει στην απόλυτη κατάρρευση

Γ). Εάν δεν περάσουν τα όποια μέτρα, όσα έρχονται στη Βουλή ανά τακτά χρονικά διαστήματα, τότε θα έρθει στο τιμόνι ο ΣΥΡΙΖΑ, οι κομμουνιστές, κ.λπ., κ.λπ.

Όταν φυσικά δεν είναι ο ΣΥΡΙΖΑ η απειλή χρησιμοποιούνται ανάλογα τεχνάσματα.

Αυτό όμως αφορά τη σημερινή μας εποχή. Παλιότερα όμως τι συνέβαινε; Λίγο έως πολύ το ίδιο! Χρησιμοποιήθηκε μάλιστα στο παρελθόν και ο όρος "αποστασία" για να έρθει στο θυμικό ψηφοφόρων και βουλευτών η ιστορία του 65 και τα Ιουλιανά και να καμφθεί η άρνηση του βουλευτή ή υπουργού. Τόσο καλά! Πέραν όλων αυτών όμως για μένα προσωπικά το θέμα είναι εξαιρετικά απλό. Τόσο απλό όσο δεν φανταζόμαστε μάλλον.

Μιλάμε για μέτρα "αντιλαϊκά"; Μιλάμε για μέτρα τα οποία θίγουν τον λαό; Προσβάλλουν την αξιοπρέπεια του πολίτη χωρίς συγχρόνως να έχουν πραγματικό αντίκρυσμα; Τότε, απλούστατα, ο βουλευτής, ο οποίος υπηρετεί το Σύνταγμα, την πατρίδα, το έθνος και τον λαό, δεν ψηφίζει!

Εάν ψηφίσει τέτοια μέτρα τότε:

Ή έλεγε ψέματα, οι συνέπειες δεν είναι μεγάλες για τους πολίτες και υπάρχουν σημαντικά οφέλη για όλους μας, άρα χρησιμοποίησε το όλο σκηνικό για προσωπική του προβολή και κέρδος.

Ή γράφει στα παλαιότερα των υποδημάτων του και δη με τον χείριστο τρόπο τις αξίες τις οποίες υποτίθεται πως υπηρετεί. Άλλη εκδοχή δεν υπάρχει.

"Ελεύθερη εντολή και κομματική πειθαρχία δεν μπορούν να συμβαδίζουν;", διερωτάται η Σοφία Κατσαρέλη

Ακόμη μία κρίσιμη ψηφοφορία στη Βουλή πλησιάζει και ακόμη μία φορά, βουλευτές με τάσεις "καμικάζι" απειλούν να τινάξουν το αποτέλεσμα στον αέρα, καταψηφίζοντας το νομοσχέδιο και κατ' επέκταση θέτοντας εαυτόν - ως είθισται - εκτός ΚΟ του κόμματός τους. Πόσοι θα κάνουν όμως την απειλή τους πράξη; Η πρόσφατη κοινοβουλευτική Ιστορία, που είναι ζάμπλουτη από νομοσχέδια, δίνει κατ' αναλογία under στο σκορ.

Το Σύνταγμα της Ελλάδος, ορίζει: "Οι βουλευτές έχουν απεριόριστο το δικαίωμα γνώμης και ψήφου κατά συνείδηση", διατυπώνοντάς την χωρίς δέσμευση. Έτσι ορίζεται η "ελεύθερη εντολή", που καταρχήν σημαίνει, ότι η κατά συνείδηση ψήφος υπερισχύει του δεσμού μεταξύ βουλευτή και κόμματος ή και ψηφοφόρων.

Το Σύνταγμα δεν αναφέρεται στη σχέση του βουλευτή με το κόμμα του, ωστόσο ο άγραφος νόμος της κομματικής πειθαρχίας, επιτάσσει τη συμμόρφωσή του για τη συνοχή και λειτουργία του κόμματος, στο πλαίσιο λειτουργίας του πολιτεύματος.

Ποιος ορίζει όμως, ότι το γενικό συμφέρον και η κατά συνείδηση ψήφος, σημαίνουν κατ' ανάγκην "αντιδρώ"; Κατά συνείδηση ψήφος δεν μπορεί να είναι και το "ναι"; Το ποιες σκέψεις ζυγίζει στο μυαλό του ένας βουλευτής την κρίσιμη στιγμή της ψηφοφορίας, είναι αδύνατο να γίνει κατανοητό από τους ψηφορόρους. Πόσο μάλλον τα τελευταία χρόνια, όπου ως επί το πλείστον, τα νομοσχέδια που υπερψηφίστηκαν, περιείχαν "αντιλαϊκά" μέτρα.

Πάντως, ο βουλευτής που διαγράφεται παραμένει στη Βουλή ως ανεξάρτητος, ενώ το κόμμα που τον διαγράφει πληρώνει μεγαλύτερο κόστος, αφού χάνει μία έδρα. Οπότε, ας θεωρήσουμε ως δεδομένο, πως κάθε ψήφος είναι καλοπροαίρετη και πράγματι δίνεται με γνώμονα το γενικό συμφέρον.

Οι "λύκοι" - αντάρτες, γίνονται αρνάκια γάλακτος, λέει ο Χρήστος Δεμέτης

Η συσκευασία των αντιδράσεων, συνήθως έχει ημερομηνία λήξης. Είτε μιλάμε για το γάλα, είτε μιλάμε για την καρδάρα γενικότερα. -"Δεν ψηφίζω σου λέω, μην επιμένεις". -"Θα σε διαγράψω". -"Καλά, ψηφίζω". Και η ιστορία επαναλαμβάνεται και συνεχίζεται. Πέφτει γραμμή από το κόμμα, ακολουθούν οι βουλευτές. Τραβάει το μανίκι και το αυτί ο αρχηγός, ακούνε οι ακόλουθοι του. Περνάνε τα νομοσχέδια, κουβέντα να γίνεται νωρίτερα για τους δημοσιογράφους. Κάποιοι μετρημένοι πηδούν από το καράβι αποδεικνύοντας ότι υπάρχει ακόμα μια ελάχιστη πολιτική συνείδηση.

Οι περισσότεροι βέβαια, ψηφίζουν μνημόνια χωρίς να τα έχουν διαβάσει καν, ή τα διαβάζουν, διαφωνούν, αλλά τελικά συμμορφώνονται σαν καλοί μαθητές. Από την άλλη, η κυβέρνηση βολεύεται από τη δήθεν “αναμπουμπούλα” στη λογική του να δείξουμε ότι είμαστε δημοκράτες και έχουμε εσωτερικό αντίλογο. Ναι, μας πείσατε. Η ουσία είναι μία.

Τα πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα δεν είναι δημοκρατικοί θεσμοί - οργανισμοί. Υπάρχει γραμμή και η γραμμή είναι σκληρή. Τώρα θα μου πεις, μα, με εκπροσωπούν, μα, έχουμε δημοκρατία. Ναι, δημοκρατία των λίγων και των προυχόντων. Των οποίων τα συμφέροντα δεν θα αγγίζονται όσο το σύστημα δικαιοσύνης και παρακομματικής υποδόριας επιρροής, θα παραμένει ως έχει.

Για τους δήθεν επαναστάτες του "δεν ψηφίζω", γράφει η Ανθή Κουτσουμπού

Στο ίδιο κακοπαιγμένο έργο θεατές...Σαν τα μικρά παιδιά που δεν τρώνε το φαγητό τους αλλά αν προσθέσεις κάποια υλικά ή το παρουσιάσεις διαφορετικά, θα το δεχτούν και θα το τιμήσουν δεόντως. Διαφορετικές οι ηλικίες, διαφορετικά τα κίνητρα αλλά επί της ουσίας η ίδια κατάσταση. Απειλές, ξεγέλασμα και στο τέλος το τρώμε όλοι μας το “φαγητό”. Κάποια στιγμή, όμως, οι βουλευτές θα πρέπει να σταματήσουν να παλιμπαιδίζουν, να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων, αναλαμβάνοντας τις ευθύνες τους με το οποιοδήποτε κόστος τόσο για τους ίδιους όσο και τα κόμματα, τα οποία υπηρετούν.

Κάποια στιγμή, επίσης, θα πρέπει να καταλάβουν ότι η “επανάσταση” του “δεν ψηφίζω” δεν σταματάει όταν τροποποιηθούν δύο-τρεις, τις περισσότερες φορές λιγότερο σημαντικές, διατάξεις ενός νομοσχεδίου. Ελάχιστοι μέσα σε αυτά τα πέντε χρόνια της “επίσημης” κρίσης και στα τόσα καθοριστικά νομοσχέδια, είχαν την ευθιξία να αψηφήσουν την γραμμή του κόμματος. Δεν είμαι βέβαιη αν το έκαναν σκεπτόμενοι το “καλό του λαού” ή για άλλους λόγους, αλλά το έπραξαν. Για τους υπόλοιπους, ποτέ δεν είναι αργά.

Τους αληθινούς εχθρούς, από τους ψεύτες φίλους, προτιμά ο Μάνος Χωριανόπουλος

Κάθε πολυνομοσχέδιο έχει τους "αντάρτες" του. Εδώ και 4 χρόνια, την εβδομάδα πριν την εκάστοτε ψηφοφορία, παίζεται το ίδιο έργο, αποτελούμενο από τα εξής μέρη. Διαρροές-Διαφωνίες-πολιτικό μασάζ-μικροαλλαγές-υπερψήφιση.

Τα μέτρα περνάνε και ο βουλευτής γυρνά καμαρωτός στην πελατεία του. Υποτίθεται ότι οι βουλευτές εκπροσωπούν όλους τους πολίτες, αλλά σε κάθε πολυνομοσχέδιο αποδεικνύεται ότι η θέση τους στη Βουλή, είναι προϊόν μιας συναλλαγής, με συγκεκριμένες επαγγελματικές τάξεις. Δεν είναι κακό να υποστηρίζουν τα συμφέροντα των πολιτών, αλλά εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με αυτό.

Έχουμε να κάνουμε με μια χυδαία λογική, από ανθρωπάκια, που αγοράζουν ψήφους και ενεργοποιούνται μόνο όταν υπάρχει κίνδυνος να δυσαρεστηθεί ο πελάτης τους. Κάνουν την ελεγχόμενη "ανταρσία", εξασφαλίζουν μικροσυμφέροντα ή κάποιες φορές παραιτούνται (μόνο αν είναι βέβαιοι ότι δεν θα ξαναβγούν) και η λιτότητα συνεχίζεται. Σε αυτές τις περιπτώσεις είναι προτιμότεροι, οι φανατικοί των μνημονίων και της σκληρής λιτότητας, από τους δήθεν διαφωνούντες "φίλους" του λαού. Καλύτερα ένας αληθινός εχθρός, παρά ένας ψεύτης φίλος.

Source : http://news247.gr

Read More

Αποκρατικοποιήσεις : Ευχή ή κατάρα;

By: John Tsipas 0 comments

Η κυβέρνηση θεωρεί τις αποκρατικοποιήσεις πανάκεια και την υλοποίησή τους μεγάλη επιτυχία. Πράγματι, τα κυβερνώντα κόμματα διαχειρίστηκαν τις ΔΕΚΟ ως κομματικό τους τσιφλίκι με σκοπό τις πελατειακές τους σχέσεις και την εξυπηρέτηση των ημετέρων όπως άλλωστε και όλους τους δημόσιους οργανισμούς. Οι διορισμένες διοικήσεις και η προαγωγή των στελεχών στη συντριπτική τους πλειοψηφία ήταν κομματικά μέλη και φίλοι, χωρίς να τηρείται η ελάχιστη αξιοκρατία και χωρίς να εξασφαλίζονται οι ελάχιστες εμπειρίες και ικανότητες στο Μάνατζμεντ και στη Διοίκηση Επιχειρήσεων. Εκτός αυτών, υπήρξε μια άτυπη συνδιοίκηση με τους επίσης κομματικούς συνδικαλιστές.

Αυτό είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία ισχυρών συντεχνιών με υψηλές αμοιβές, την έλλειψη αποδοτικότητας, αποτελεσματικότητας, επιχειρηματικότητας, διαφάνειας, την ύπαρξη ελλειμμάτων και τη χαμηλή ποιότητα προσφερόμενων υπηρεσιών στους πολίτες, σε σχέση με τις τιμές. Αυτό το έγκλημα, προσπαθούν τώρα τα ίδια κόμματα που συμμετέχουν στην κυβέρνηση να το αντιμετωπίσουν, επίσης με το λάθος τρόπο των αποκρατικοποιήσεων, αφού δεν έχουν ένα συγκεκριμένο σχέδιο που να τις συνδέει με την ανάπτυξή και τη κοινωνική ευημερία.

Κατ’ αρχήν η επιλογή για τη χώρα δεν πρέπει να είναι αποκρατικοποίηση ή μια ΔΕΚΟ σαν και αυτές που έφτιαξαν, αλλά αποκρατικοποίηση ή μια Δημόσια Επιχείρηση όπως στις άλλες χώρες της Ε.Ε δηλαδή, επιχείρηση ανεξάρτητη από τα κόμματα, τις συντεχνίες με επαγγελματικό μάνατζμεντ και Διοίκηση Ανθρώπινου Δυναμικού που θα εξασφαλίσουν την αποδοτικότητα, την επιχειρηματικότητα, την καινοτομία, την ανταγωνιστικότητα.

Για ν’ απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα, οφείλουμε να στηριχθούμε στα μέχρι τώρα αποτελέσματα των ιδιωτικοποιήσεων σε άλλες χώρες. Συνοπτικά, αυτά δείχνουν ότι η ιδιωτική επιχείρηση στους τομείς κοινής ωφέλειας είναι πιο κερδοφόρα για τους μετόχους, συνήθως, με τη μείωση των εργαζομένων και την αύξηση των τιμών στους καταναλωτές. Η ύπαρξη «κερδών» για την ανάπτυξη και τη κοινωνική ευημερία προϋποθέτει παράλληλα με τις ιδιωτικοποιήσεις να εξασφαλισθεί ο ανταγωνισμός στην αγορά, καταργώντας τα εμπόδια εισόδου νέων επιχειρήσεων, η διαφάνεια της λειτουργίας της επιχείρησης και ένας αποτελεσματικός μηχανισμός ελέγχου των πολιτικών που αφορούν τις τιμές, το περιεχόμενο και την ποιότητα των υπηρεσιών, την περιβαλλοντική πολιτική κλπ.

Μόνο σε αυτή την περίπτωση ένα ιδιωτικό μονοπώλιο ή ολιγοπώλιο μπορεί να προσφέρει περισσότερα στην ανάπτυξη και στην κοινωνική ευημερία από μια υγιή και αποδοτική δημόσια επιχείρηση με τις προϋποθέσεις που προανέφερα. Άλλωστε, αυτός είναι ο λόγος που σε όλες τις ανεπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες της ΕΕ και άλλων περιοχών υπάρχουν ακόμη δημόσιες επιχειρήσεις. Επίσης,, ο γνωστός Νομπελίστας Π. Κρούγκμαν, υποστηρίζει ότι χώρες στην Ευρώπη με μεγάλους δημόσιους τομείς, συγκεταλέγονται σε αυτές που τα έχουν βγάλει καλύτερα στη κρίση, όπως Αυστρία και Σουηδία. Βεβαίως, πέραν των δημόσιων ή ιδιωτικών επιχειρήσεων μπορούν να υπάρξουν και υβριδικές μορφές επιχειρήσεων οι οποίες σε ορισμένους τομείς θα προσέφεραν περισσότερα στην κοινωνία.

Μια άλλη αρνητική διάσταση των αποκρατικοποιήσεων μέσω ξένων επενδυτών, είναι η μεταφορά αξίας από την Ελλάδα προς άλλες χώρες και η απώλεια της ευκαιρίας της Ελλάδας να κάνει το ίδιο. Αυτό γίνεται φανερό αν δούμε το παράδειγμα του ΟΤΕ και της COSMOTE. Ο βασικός μέτοχος Deutch Telecom, Γερμανική ΔΕΚΟ, μέσου του Ομίλου ΟΤΕ εκμεταλλεύεται την ελληνική αγορά, αλλά ταυτόχρονα και τις αγορές στις οποίες το ΟΤΕ και η Cosmote, είχαν επεκταθεί και θα μπορούσαν να επεκταθούν περισσότερο. Το ίδιο μπορεί να ισχύσει και για πολλές ΔΕΚΟ.

 

Δυστυχώς στη χώρα μας αυτό το τόσο σημαντικό ζήτημα αντιμετωπίζεται με προχειρότητα. Η κυβέρνηση από τη μια προχωράει σε ιδιωτικοποιήσεις, χωρίς να εξασφαλίσει τις προϋποθέσεις για τη συμβολή τους στην ανάπτυξη και στην κοινωνική ευημερία και από την άλλη η αντιπολίτευση αντιπροτείνει το μοντέλο της ΔΕΚΟ που γνωρίσαμε μέχρι τώρα χωρίς να έχει συγκεκριμένη πρόταση για το πώς αυτές θα μετατραπούν σε αποδοτικές, ανταγωνιστικές και αποτελεσματικές επιχειρήσεις.

Πέραν όμως της οικονομικής και κοινωνικής διάστασης των αποκρατικοποιήσεων, υπάρχει και η εθνική με την έννοια της εθνικότητας των ιδιόκτητων και του μάνατζμεντ των αποκρατικοποιημένων επιχειρήσεων. Αν υποθέσουμε ότι στη χώρα μας όλες οι ΔΕΚΟ, οι τράπεζες, τα λιμάνια, τα αεροδρόμια, η ενέργεια, οι μεταφορές, οι τηλεπικοινωνίες, η δημόσια γη και άλλα περάσουν σε ξένους ιδιοκτήτες και διοικούνται από ξένα στελέχη, τότε προφανώς σε είκοσι χρόνια η Ελλάδα θα υπάρχει ως χώρα, αλλά για εμάς θα είναι μια ξένη πατρίδα.

* Δημήτρης  Μπουραντάς, Καθηγητής, Συγγραφέας, Πρόεδρος της κίνησης «Κοινωνία Αξιών»

Πηγή: http://www.skai.gr/

Read More

Πατρίδα δεν είναι το κράτος

By: John Tsipas 0 comments

Η εθνική επιβίωση είναι υπεράνω ιδεολογιών, ταξικών διαφορών, προσωπικών αδικιών και συμφερόντων

Το κράτος πιθανόν να είναι δίκαιο ή άδικο, ικανό ή ανίκανο, αφερέγγυο, αυταρχικό και σπανίως στοργικό να δέρνει τους συνταξιούχους, να μη σέβεται ζώντες και τεθνεώτες, να μεροληπτεί, να ψεύδεται, να εξαπατά, να χρηματίζεται, να τρομοκρατεί.

Η πατρίδα είναι κάτι ακλόνητο, βαθύ και καθοριστικό για τον άνθρωπο...
Tου Διονύση Χαριτόπουλου*
Ένα γεγονός που έχει επιμελώς αποσιωπηθεί είναι ότι στις 16 Νοεμβρίου 1967 η Τουρκική Εθνοσυνέλευση κήρυξε τον πόλεμο εναντίον της Ελλάδας.

Στα σύνορα του Έβρου η απέναντι όχθη πλημμύρισε με τουρκικά άρματα μάχης, που μάρσαραν νυχθημερόν εκφοβιστικά και πανέτοιμα να περάσουν το ποτάμι. Στη δική μας πλευρά ο αριθμός των αρμάτων ήταν ασήμαντος σε σχέση με των Τούρκων και αρχίσαμε τα «κολοκοτρωναίικα» τα κάναμε κυκλικές βόλτες μέσα από δάση και χωριά για να φαίνονται περισσότερα. (Εικόνα τρομακτικής ανισότητας, που θα έπρεπε να την έχουν αντικρίσει όσοι με ασυγχώρητη ανευθυνότητα μιλάνε για μείωση των εξοπλισμών.) Ο ίλαρχος Ν.Μ., διοικητής μιας Ίλης Αναγνωρίσεως, διέθετε στον τομέα ευθύνης του πλάι στο ποτάμι 4 έφεδρους αξιωματικούς και 144 στρατιώτες, συν 2 «βοηθητικούς» που δεν έφεραν όπλο.

Εκείνες τις κρίσιμες στιγμές έλαβε μια επείγουσα διαταγή από τη Μεραρχία και κάλεσε προσκλητήριο στη μονάδα του. Ανέλυσε στους συγκεντρωμένους την κατάσταση, μίλησε για την τουρκική υπεροπλία και ζήτησε από τους στρατιώτες του 30 εθελοντές να περάσουν την ίδια νύχτα το ποτάμι, με επικεφαλής τον ίδιο και τους 4 έφεδρους αξιωματικούς τους, για δολιοφθορά στα εχθρικά τανκς. Οι πιθανότητες να γυρίσουν ζωντανοί ήταν μηδαμινές, είτε πετύχαινε η αποστολή τους είτε όχι γι’ αυτό τούς έδωσε είκοσι λεπτά προθεσμία να συζητήσουν μεταξύ τους και να αποφασίσουν μόνοι τους ποιοι θα συμμετείχαν εθελοντικά. Μάλιστα προέτρεψε όσους ήταν παντρεμένοι ή είχαν προστατευόμενα μέλη στην οικογένειά τους να μη συμμετάσχουν στο εγχείρημα.

Στην ουσία, ο ίλαρχος Ν.Μ. απάλλαξε τους στρατιώτες του από κάθε όρκο και υποχρέωση και τους έδωσε το δικαίωμα να επιλέξουν οι ίδιοι αν θα ζήσουν ή θα πεθάνουν.
Ο Έβρος ήταν ανέκαθεν για τον στρατό ο κάλαθος των «αχρήστων». Ήταν μία χρόνια πρακτική των προηγούμενων κυβερνήσεων, στην οποία η δικτατορία είχε προσδώσει διαστάσεις τιμωρίας. Στον Έβρο έστελναν όλους τους παρίες, που δεν είχαν στον ήλιο μοίρα για καλύτερη μετάθεση, τους κοινωνικά απροσάρμοστους και κυρίως τους αντίθετους στο καθεστώς, στους οποίους μάλιστα επιφύλασσε και την ανάλογη περιποίηση.

Αυτή πάνω κάτω ήταν η κοινωνική σύνθεση και της μονάδας του Ν.Μ., που οι οπλίτες της συσκέπτονταν μεταξύ τους για είκοσι λεπτά και συγκεντρώθηκαν πάλι με τον ήχο της σάλπιγγας. Ο ίλαρχος διέταξε οι 30 εθελοντές να κάνουν ένα βήμα μπροστά για να αποσπαστούν από τους υπόλοιπους. Τότε ένα βήμα μπροστά δεν έκαναν μόνο 30 άντρες, αλλά αυτομάτως και οι 144, μαζί τους και οι 2 «βοηθητικοί».

Αυτά τα παιδιά ήταν απλοί στρατιώτες.
Δεν είχαν την ψυχοτεχνική εκπαίδευση για καταδρομικές επιχειρήσεις ούτε τον απαιτούμενο ειδικό εξοπλισμό και την ανάλογη υποστήριξη, εύλογα θα μπορούσαν να διαμαρτυρηθούν γι’ αυτή την αποστολή θανάτου. Όμως αποφάσισαν να υπερβάλουν εαυτόν, διέγραψαν τις ταλαιπωρίες που τους υπέβαλλε το ανελεύθερο καθεστώς και ήταν έτοιμα να δώσουν τη ζωή τους για την πατρίδα, όπως ακριβώς οι πατέρες τους πολέμησαν τους Ιταλούς υπό τη μεταξική δικτατορία: η αντίθεσή τους στο δικτατορικό καθεστώς δεν επηρέασε σε τίποτα τη φιλοπατρία τους.

Ένιωθαν ως το κύτταρό τους, χωρίς να χρειαστεί να τους το πει κανείς, ότι η εθνική επιβίωση είναι υπεράνω ιδεολογιών, ταξικών διαφορών, προσωπικών αδικιών, συμφερόντων κ.λπ.

Γιατί το κράτος δεν είναι πατρίδα.
Το κράτος είναι απλώς ένα σύστημα διαχείρισης της κοινωνίας που αλλάζει ανάλογα με τα πρόσωπα τα οποία εντελώς πρόσκαιρα και συγκυριακά το στελεχώνουν. Το κράτος πιθανόν να είναι δίκαιο ή άδικο, ικανό ή ανίκανο, αφερέγγυο, αυταρχικό και σπανίως στοργικό να δέρνει τους συνταξιούχους, να μη σέβεται ζώντες και τεθνεώτες, να μεροληπτεί, να ψεύδεται, να εξαπατά, να χρηματίζεται, να τρομοκρατεί.

Η πατρίδα είναι η πανάρχαιη γειτονιά μας στον κόσμο.

Αυτή μας προσδιορίζει και νοηματοδοτεί την ύπαρξή μας. Επειδή είμαστε πρόσωπα, και όχι τυχαία άτομα, υπάρχουμε εν χώρω και χρόνω με δικό μας ήθος και έθος. Άλλωστε η ανθρώπινη ποικιλία τρόπων, αισθημάτων, εμπειριών και έκφρασης συνιστά τη διαφορετικότητα, που είναι ζωή και ευλογία, δίνει μορφή και περιεχόμενο στον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά.

Τελικώς η σύγκρουση τότε με την Τουρκία αποσοβήθηκε με οδυνηρές υποχωρήσεις εκ μέρους μας, μία από αυτές ήταν η επαίσχυντη απόσυρση της ελληνικής μεραρχίας από την Κύπρο, που άνοιξε το δρόμο για την τουρκική εισβολή στο νησί το 1974.

Και από τότε, χωρίς να γίνει πόλεμος, επί 40 ολόκληρα χρόνια χάνουμε σταθερά ανθρώπους και δικαιώματα.
Ιδίως από το 1996 και μετά έχουμε οδηγηθεί σε μια κατάσταση «φινλανδοποίησης» έναντι της Τουρκίας, η οποία συνεχώς διατυπώνει νέες απειλές και νέες απαιτήσεις: Ίμια, γκρίζες ζώνες, S-300, υφαλοκρηπίδα, Θράκη, casus belli για τα 12 μίλια, αποστρατιωτικοποίηση των νησιών (για να ακολουθήσουν τη μοίρα της Κύπρου), διχοτόμηση του Αιγαίου και ίσως άλλα που δεν τα γνωρίζουμε. Και, επειδή «τίποτα δεν μπορεί να προχωρήσει αν κάτι άλλο δεν υποχωρήσει», εμείς τα τελευταία δέκα χρόνια, άτολμοι και περιδεείς, γλείφουμε για «ελληνοτουρκική φιλία», μεταμφιέζουμε τον τρόμο μας σε «σωφροσύνη» και σκιζόμαστε να εξυπηρετήσουμε τους απέναντι σε ό,τι θέλουν: υποστήριξη στην Ευρώπη, τερατούργημα Ανάν, οικονομικά ανοίγματα και διάφορα άλλα αναξιοπρεπή, ενώ ο κατάλογος των πεσόντων μας μεγαλώνει ασταμάτητα: Σιαλμάς, Βλαχάκος, Γιαλοψός, Καραθανάσης, Ηλιάκης.

Όμως όλα έχουν ένα όριο.
Η πορεία ενός έθνους δεν καθορίζεται από ευκαιριακά συμφέροντα και ανεπαρκείς ηγεσίες. Περιλαμβάνεται στις θυσίες των νεκρών μας, στο παρόν το δικό μας και στο μέλλον αυτών που έρχονται. Τα κυριαρχικά μας δικαιώματα μπορεί να τα χάσουμε μόνο μετά από στρατιωτική ήττα, ουδείς από τους κρατούντες νομιμοποιείται να τα παραχωρήσει σε διαπραγματεύσεις.
 
Όποιος μιλάει για ελευθερία και ανεξαρτησία χωρίς να είναι έτοιμος να ματώσει είναι απατεώνας. Ούτε το δικαστήριο της Χάγης ούτε οποιοσδήποτε άλλος διεθνής οργανισμός μπορεί να αποφανθεί αν επιτρέπεται να αναπνέουμε ακόμη τον αέρα της πατρίδας μας ή αν η Θράκη, η Κύπρος και τα νησιά είναι δικά μας.
Η αλήθεια είναι μία και πανάρχαιη:
Δικό σου είναι μόνο αυτό που μπορείς να προστατεύσεις.

* Δημοσιεύεται στο βιβλίο του «Ημών των Ιδίων»

 Πηγή: Αιέν Αριστεύειν

Read More

Οριάνα Φαλάτσι και ρατσισμός.

By: John Tsipas 0 comments

Η Οριάνα Φαλάτσι κονιορτοποιεί το γελοίο επιχείρημα "Ήμασταν και εμείς κάποτε μετανάστες"

 Της Oriana Fallaci (από το βιβλίο της «H Οργή και η Περηφάνεια», 2003).

Διαβάστε το όλο. Είναι εξαιρετικό! Μια χειμαρρώδης, αποστομωτική απάντηση στα γνωστά δακρύβρεχτα "αντιρατσιστικά" τσιτάτα που θέλουν να καλλιεργήσουν "ενοχές", να φιμώσουν όποιον αντιδράει στον εποικισμό της πατρίδας από τους αλλοδαπούς και στην δημογραφική αλλοίωση του λαού μας.

Όχι εδώ και πολύ καιρό, άκουσα κάποιον από τους αναρίθμητους πρώην κυρίους Πρωθυπουργούς που έχουν ταλαιπωρήσει την Ιταλία τις τελευταίες δεκαετίες, να λέει στην τηλεόραση: «Κι ο θείος μου ήταν μετανάστης. Ακόμη θυμάμαι τη στιγμή που έφευγε για την Αμερική. με μια βαλίτσα από χαρτόνι στο χέρι».

Δεν είναι καθόλου έτσι τα πράγματα, κύριε παραπληροφορημένε, ή αναξιόπιστε πρώην Πρωθυπουργέ. Εκτός από το ότι είναι πρακτικά αδύνατον να έχετε θείο που πήγε στην Αμερική με μια βαλίτσα από χαρτόνι στο χέρι, για τον απλό λόγο ότι οι θείοι με τις βαλίτσες από χαρτόνι στο χέρι πήγαιναν στην Αμερική στις αρχές του εικοστού αιώνα, δηλαδή τότε που εσείς δεν ήσασταν ακόμη γεννημένος, δεν είναι καθόλου το ίδιο. Και είναι δυο φαινόμενα άσχετα μεταξύ τους για ορισμένους λόγους που εσείς αγνοείτε, ή κάνετε πως αγνοείτε. Οι λόγοι αυτοί είναι οι εξής:

Σε λίγο δεν θα περιοριστούν στα συνθήματα...

Πρώτον: Η Αμερική είναι μια ήπειρος με έκταση 3 εκατομμύρια και 618.770 τετραγωνικά μίλια. Τεράστιες περιοχές αυτής της έκτασης είναι ακόμη και σήμερα ακατοίκητες ή τόσο αραιά κατοικημένες, ώστε σε πολλές περιπτώσεις μπορεί να περπατάει κανείς για ολόκληρους μήνες χωρίς να συναντήσει ψυχή. Και σας πληροφορώ ότι στα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα αυτές οι περιοχές ήταν ακόμη πιο έρημες και σχεδόν εντελώς ακατοίκητες. Δεν υπήρχαν πόλεις, ούτε κωμοπόλεις, ούτε δρόμοι, ούτε καν οικισμοί. Το πολύ-πολύ να υπήρχαν κάποια φυλάκια ή κάποια καταλύματα για ξεκούραση και για αλλαγή αλόγων. Η πλειονότητα των κατοίκων ήταν, ουσιαστικά, συγκεντρωμένη στις ανατολικές Πολιτείες. Στις Μεσοδυτικές εκτάσεις, ζούσαν μονάχα λίγοι θαρραλέοι τυχοδιώκτες, καθώς και οι φυλές των ιθαγενών Ινδιάνων, που τους ονόμαζαν Ερυθρόδερμους. Πιο δυτικά, στη λεγόμενη Άγρια Δύση, υπήρχαν ακόμη λιγότεροι κάτοικοι: Το Κυνήγι του Χρυσού μόλις είχε αρχίσει.

Λοιπόν: Η Ιταλία δεν αποτελεί ήπειρο. Είναι μια μικρή σχετικά χώρα, τριάντα δύο φορές μικρότερη από την Αμερική και υπερβολικά πυκνοκατοικημένη: ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 58 εκατομμύρια κατοίκους έναντι των 282 εκατομμυρίων της Αμερικής. Συνεπώς, αν τριακόσιες ή τετρακόσιες χιλιάδες γιοι του Αλλάχ μεταναστεύουν στην Ιταλία κάθε χρόνο (όπως γίνεται στην πραγματικότητα), για μας είναι σαν να μετανάστευαν τρία ή τέσσερα εκατομμύρια Μεξικανοί στο Τέξας, στην Αριζόνα ή στην Καλιφόρνια κάθε χρόνο.

Δεύτερον: Για έναν ολόκληρο αιώνα, δηλαδή από τον πόλεμο της Ανεξαρτησίας μέχρι το 1875, η Αμερική ήταν χώρα ελεύθερης προσπέλασης. Τα σύνορα και οι ακτές της παρέμεναν αφύλακτα, οποιοσδήποτε ξένος μπορούσε να μπει ελεύθερα στη χώρα και οι μετανάστες ήταν κάτι παραπάνω από ευπρόσδεκτοι. Για να αναπτυχθεί και να ακμάσει το νεοσύστατο έθνος, έπρεπε να αξιοποιηθούν όλα τα διαθέσιμα εδάφη του και ο εν δυνάμει πλούτος του, και γι' αυτό ακριβώς στις 20 Μαΐου του 1862, ο Αβραάμ Λίνκολν υπέγραψε την Homestead Act. Σύμφωνα με την Πράξη αυτή, θα δωρίζονταν 810 εκατομμύρια τ.μ. ομοσπονδιακής γης. Στην Οκλαχόμα, για παράδειγμα, στη Μοντάνα, στη Νεμπράσκα, στο Κολοράντο, στο Κάνσας, στη Βόρεια και Νότια Ντακότα κ.ά...

Επιπλέον, η «Πράξη» δεν ωφελούσε μονάχα τους Αμερικανούς. Με εξαίρεση τους Κινέζους, που γενικότερα τύχαιναν κακομεταχείρισης, καθώς και τους καταδιωκόμενους γηγενείς Ινδιάνους, οποιοσδήποτε (άντρας ή γυναίκα) μπορούσε να κάνει αίτηση και να λάβει ως δωρεά 480 τ.μ. γης. Οι προϋποθέσεις ήταν: ο αιτών να έχει συμπληρώσει το εικοστό πρώτο έτος, να εγκατασταθεί στον συγκεκριμένο τόπο για τουλάχιστον πέντε χρόνια, να μετατρέψει την άγρια γη σε φάρμα και κατοικία, να δημιουργήσει οικογένεια και, αν δεν ήταν Αμερικανός, να ζητήσει αμερικανική υπηκοότητα. Ακολουθώντας τα σλόγκαν «Το Αμερικανικό Όνειρο», «Αμερική, η Χώρα των Ευκαιριών», οι περισσότεροι από αυτούς που απέκτησαν έτσι γη, ήταν Ευρωπαίοι. Ο αριθμός των μεταναστών ήταν τόσο μεγάλος, ώστε ολόκληρες φυλές γηγενών (Τσερόκι, Κρικ, Σεμινόλ, Τσικασό, Τσεγιέν, κ.α.) εκτοπίστηκαν βίαια και περιορίστηκαν με επαίσχυντο τρόπο σε καταυλισμούς.

Λοιπόν, στην Ιταλία δεν υπήρξε ποτέ ανάλογη «Πράξη» που να προσκαλεί τους ξένους να έρθουν και να εγκατασταθούν στη χώρα μας: «Ελάτε ξένοι, ελάτε! Αν έρθετε, θα σας δώσουμε ένα καλό κομμάτι γης στο Κιάντι, στη Βαλ Παντάνα ή στη Ριβιέρα. Για χάρη σας θα διώξουμε τους γηγενείς, δηλαδή τους Τοσκανούς, τους Λομβαρδούς και τους Λιγουριανούς, θα τους κλείσουμε σε καταυλισμούς». Όπως στην υπόλοιπη Ευρώπη, έτσι και στην Ιταλία, όλοι αυτοί οι μετανάστες που μας ταλαιπωρούν, έχουν έρθει με δική τους πρωτοβουλία. Με τα αναθεματισμένα σκάφη τους, τα καταραμένα φουσκωτά σκάφη της αλβανικής μαφίας, αποφεύγοντας τις περιπόλους της ακτοφυλακής, που προσπαθούν να τους στείλουνε πίσω. Δεν είμαστε μια χώρα με ανοιχτά σύνορα, αγαπητέ κύριε Πρώην Πρωθυπουργέ και υποτιθέμενε ανιψιέ του θείου με τη βαλίτσα από χαρτόνι στο χέρι. Εμείς, δεν έχουμε τεμάχια γης να χαρίσουμε στους ξένους. Δεν έχουμε έρημες περιοχές που πρέπει να κατοικηθούν. Ούτε φυλές Τσερόκι, Κρικ, Σεμινόλ, Τσικασό, και Τσεγιέν για να εκτοπίσουμε.

Τρίτον: Ακόμη κι η Αμερική η Χώρα των Ευκαιριών έπαψε κάποια στιγμή να δείχνει στους ξένους την ίδια επιείκεια που έδειχνε μέχρι και την προεδρία του Λίνκολν. Το 1875, για παράδειγμα, η Αμερικανική Κυβέρνηση συνειδητοποίησε ότι έπρεπε να μπουν κάποια όρια, με αποτέλεσμα η Βουλή των Αντιπροσώπων να υιοθετήσει νόμο που απαγόρευε την είσοδο στη χώρα σε πρώην κατάδικους και σε πόρνες. Το 1882, ένας δεύτερος νόμος απέκλειε από το δικαίωμα αυτό ψυχασθενείς και άτομα για τα οποία υπήρχαν υποψίες ότι θα βλάψουν τη δημόσια ζωή της χώρας. Το 1903, ψηφίστηκε ακόμη ένας νόμος που απαγόρευε την είσοδο στη χώρα σε επιληπτικούς, σε επαγγελματίες ζητιάνους, σε ασθενείς με μεταδοτικές αρρώστιες και σε αναρχικούς (ο τελευταίος ήταν ένας ανακριβής χαρακτηρισμός που αποδιδόταν τόσο σε παλαβούς που δολοφονούσαν προέδρους, όσο και σε ριζοσπαστικούς που προκαλούσαν γενική αναστάτωση και οργάνωναν απεργίες).

Από εκεί και πέρα, η μεταναστευτική πολιτική έγινε πιο αυστηρή και οι παράνομοι μετανάστες απελαύνονταν αμέσως. Στη σημερινή Ιταλία και Ευρώπη όμως, οι μετανάστες έρχονται όποτε τους αρέσει και όποτε θέλουν. Τρομοκράτες, κλέφτες, βιαστές, πρώην κατάδικοι, πόρνες, ζητιάνοι, έμποροι ναρκωτικών, άτομα με μεταδοτικές ασθένειες. Δεν ελέγχεται το ιστορικό ούτε καν εκείνων που παίρνουν άδεια εργασίας. Από τη στιγμή που περνούν τα σύνορα, τους παρέχεται φιλοξενία, τροφή και ιατρική περίθαλψη, με επιβάρυνση των γηγενών. Εννοώ των Ιταλών φορολογουμένων. Λαμβάνουν ακόμη και ένα μικρό ποσό χρημάτων για τα τρέχοντα μικροέξοδά τους. Όσο για τους παράνομους μετανάστες, ακόμη κι αν απελαθούν επειδή έχουν διαπράξει κάποιο φριχτό έγκλημα, πάντοτε καταφέρνουν να επιστρέψουν. Αν απελαθούν ξανά, πάλι γυρίζουν πίσω. Φυσικά, για να διαπράξουν κι άλλα εγκλήματα. Και οι πολιτικοί μας δεν κάνουν τίποτε. Ανάθεμά τους!

Δε θα ξεχάσω ποτέ τις διαδηλώσεις που έκαναν πέρυσι οι παράνομοι, κατακλύζοντας τις πλατείες μας για να απαιτήσουν με αυθάδεια άδειες παραμονής. Οι περισσότεροι ανέμιζαν τις σημαίες της χώρας τους, ή κόκκινες σημαίες. Αυτά τα παμπόνηρα, παραμορφωμένα πρόσωπα. Αυτές οι υψωμένες γροθιές, έτοιμες να μας χτυπήσουν, εμάς τους γηγενείς, να μας κλείσουν σε καταυλισμούς. Αυτές οι κραυγές, που έφερναν στο νου τις κραυγές των οπαδών του Χομεϊνί στο Ιράν, του Μπιν Λάντεν στην Ινδονησία, Μαλαισία, Πακιστάν, Ιράκ, Σενεγάλη, Σομαλία, Νιγηρία κ.ο.κ... Δε θα το ξεχάσω ποτέ, γιατί εκτός από προσβεβλημένη, ένιωσα και εξαπατημένη από τους πολιτικούς που έλεγαν: «Θα θέλαμε να τους απελάσουμε, να τους στείλουμε πίσω στις πατρίδες τους. Αλλά, δεν γνωρίζουμε πού κρύβονται». Πού κρύβονται;! Ελεεινοί καραγκιόζηδες! Είχαν κατεβεί κατά χιλιάδες στις πλατείες, και δεν κρύβονταν διόλου. Για να τους απελάσετε, για να τους διώξετε, θα αρκούσε να τους περικυκλώσετε με λίγους ένοπλους αστυνομικούς ή στρατιώτες, να τους φορτώσετε σε φορτηγά, να τους οδηγήσετε σ' ένα αεροδρόμιο ή ένα λιμάνι, και να τους στείλετε πίσω στις πατρίδες τους.

Όσο για τον τελευταίο λόγο που θα σας αναφέρω, αγαπητέ μου κύριε πρώην Πρωθυπουργέ και υποτιθέμενε ανιψιέ του θείου με τη βαλίτσα από χαρτόνι στο χέρι, είναι τόσο απλός, που ακόμη και ένα διανοητικά καθυστερημένο μωρό θα μπορούσε να τον καταλάβει. Η Αμερική είναι ένα νεοσύστατο έθνος, μια πολύ νέα χώρα. Αν αναλογιστείτε ότι η σύσταση του αμερικανικού έθνους έγινε στα τέλη του δεκάτου ογδόου αιώνα, θα συμπεράνετε εύκολα ότι σήμερα (έτος 2002) συμπληρώνει μόλις δυο αιώνες ζωής. Επίσης, είναι ένα έθνος μεταναστών. Από την εποχή του Mayflower, από την εποχή των δεκατριών αποικιών, δηλαδή ανέκαθεν, όλοι οι κάτοικοι της Αμερικής ήταν μετανάστες. Παιδιά, εγγόνια, εγγύτεροι ή απώτεροι απόγονοι κάποιων μεταναστών. Ως έθνος μεταναστών, αποτελεί το πιο δυναμικό, το πιο πλούσιο μείγμα φυλών, θρησκειών και γλωσσών που υπήρξε ποτέ σε τούτο τον πλανήτη. Ως νεοσύστατο έθνος, έχει πολύ σύντομη ιστορία. Γι' αυτό, η πολιτιστική της ταυτότητα δεν έχει ακόμη κατασταλάξει σε κάτι ενιαίο.

Αντίθετα, η Ιταλία είναι ένα πολύ παλαιό έθνος. Με εξαίρεση την Ελλάδα, θα έλεγα πως είναι το παλαιότερο της Δύσης. Η καταγεγραμμένη ιστορία της ξεκινάει πριν τρεις χιλιάδες χρόνια, όταν ιδρύθηκε η Ρώμη. Ή, καλύτερα, από την εποχή που οι Ετρούσκοι αποτελούσαν ήδη πολιτισμένη κοινωνία. Σ' αυτές τις τρεις χιλιετίες, παρ' όλη την εξάπλωση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, παρ' όλες τις εισβολές που προκάλεσαν την πτώση αυτού του εκπληκτικού επιτεύγματος, παρ' όλες τις κατακτήσεις που μας είχαν διαμελίσει για πολλούς αιώνες, η Ιταλία δεν υπήρξε ποτέ έθνος μεταναστών. Δηλαδή, ένα μείγμα από φυλές, θρησκείες και γλώσσες. Ούτε αλλοιώθηκε η ταυτότητά της από τις επιδράσεις των κατακτητών της. Κανένα από τα ξένα έθνη που μας είχαν κατακτήσει και διαμελίσει (και Γερμανοί και Σκανδιναβοί και Ισπανοί και Γάλλοι και Αυστριακοί) δεν κατάφεραν να μεταβάλουν την οντότητά μας. Αντίθετα, εκείνοι απορροφήθηκαν από εμάς, σαν το νερό από το σφουγγάρι.

Συνεπώς, η δική μας πολιτιστική ταυτότητα είναι ενιαία. Και, παρ' όλο που περιέχει κάποια στοιχεία, που έχει απορροφήσει το σφουγγάρι (σκεφτείτε τις πολλές διαλέκτους μας, τις συνήθειές μας, την κουζίνα μας), ποτέ δεν υιοθέτησε συνήθειες του Μουσουλμανικού κόσμου. Με κανέναν τρόπο δεν έχει επηρεαστεί από αυτόν. Επίσης, για δυο χιλιάδες χρόνια, η ενότητά μας ήταν βασισμένη σε μια θρησκεία που ονομάζεται Χριστιανισμός. Σε μια εκκλησία που ονομάζεται Καθολική Εκκλησία...

Πάρτε εμένα σαν παράδειγμα. «Είμαι άθεη και αντικληρικών αντιλήψεων, δεν έχω τίποτε κοινό με την Καθολική Εκκλησία», δηλώνω πάντοτε. Κι αυτό είναι αλήθεια. Αλλά, ταυτόχρονα, είναι και ψέμα. Γιατί, είτε μου αρέσει είτε όχι, έχω αρκετά κοινά με την Καθολική Εκκλησία. Πιστέψτε με, γαμώτο! Πώς θα μπορούσα να μην έχω; Γεννήθηκα σ' ένα τόπο γεμάτο τρούλους εκκλησιών, μοναστήρια, Χριστούς, Μαντόνες, Αγίους, σταυρούς και καμπάνες. Οι πρώτες μελωδίες που άκουσα όταν γεννήθηκα ήταν οι μελωδίες από τις καμπάνες. Τι καμπάνες του Καθεδρικού της Σάντα Μαρία ντελ Φιόρε, που τον καιρό του αντίσκηνου, ο μουεζίνης προσβλητικά κατέπνιγε με τα δικά του Αλλάχ-ακμπάρ. Γεννήθηκα και μεγάλωσα μ' αυτή τη μουσική, με αυτό το τοπίο γύρω μου, με αυτή την Εκκλησία που την έχουν προσκυνήσει ακόμη και μεγάλα μυαλά, όπως ο Δάντης Αλιγκιέρι, ο Λεονάρντο ντα Βίντσι, ο Μιχαήλ Άγγελος και ο Γαλιλαίος Γαλιλέϊ. Μέσα από αυτήν έχω μάθει τι είναι γλυπτική, αρχιτεκτονική, ζωγραφική, ποίηση και λογοτεχνία, καθώς και τι σημαίνει ο συνδυασμός της ομορφιάς με τη γνώση. Χάρη σ' αυτήν άρχισα κάποτε ν' αναρωτιέμαι τι είναι το Καλό και το Κακό, αν υπάρχει Θεός. Αν μας έπλασε Εκείνος, ή εμείς Εκείνον και αν η ψυχή είναι μια χημική ένωση που μπορεί να υποστεί επεξεργασία σε εργαστήρια ή είναι κάτι περισσότερο από αυτό. Και, μα τον Θεό.

Βλέπετε; Πάλι χρησιμοποίησα τη λέξη «Θεός». Παρ' όλες τις λαϊκές και αντικληρικές μου αντιλήψεις, παρ' όλο τον αθεϊσμό μου, είμαι τόσο διαποτισμένη από τον Καθολικό πολιτισμό, ώστε αυτός να είναι αναπόσπαστο μέρος του γραπτού και προφορικού μου λόγου. Μα τον Θεό, για όνομα του Θεού, προς Θεού, δόξα τω Θεώ, Θεέ και Κύριε, Παναγία μου, έλα Παναγία μου, Χριστέ και Παναγιά μου, στην ευχή του Χριστού. Χριστέ μου... Τέτοιες εκφράσεις μου έρχονται τόσο αυθόρμητα, που δε συνειδητοποιώ ότι τις λέω ή ότι τις γράφω. Και να σας τα πω όλα; Παρ' όλο που ποτέ δε συγχώρεσα την Καθολική Εκκλησία για τα αίσχη που μου επέβαλε, με πρωταρχικό εκείνο της γ...ς Ιεράς Εξέτασης, που τον δέκατο έβδομο αιώνα έκαψε ζωντανή την προγιαγιά μου Ιλντεμπράντα, την κακόμοιρη την Ιλντεμπράντα, παρ' όλ' αυτά, οι μελωδίες από τις καμπάνες συνεχίζουν να γλυκαίνουν την καρδιά μου. Μου αρέσουν.

Επίσης, μ' αρέσουν όλες αυτές οι όμορφες αγιογραφίες με τον Χριστό, την Παναγία και τους Αγίους. Είμαι μάλιστα συλλέκτρια παλαιών εικονισμάτων. Επίσης, μου αρέσουν τα αβαεία και τα μοναστήρια και τα περιβόλια τους. Μου δημιουργούν μια ακαταμάχητη αίσθηση γαλήνης και συχνά ζηλεύω αυτούς που μένουν σ' αυτά. Και, εν τέλει, ας το παραδεχτούμε: οι καθεδρικοί ναοί μας είναι πιο όμορφοι από τα τζαμιά, τις συναγωγές, τους βουδιστικούς ναούς και τις άχρωμες εκκλησίες των Διαμαρτυρομένων... Όλ' αυτά τα συμβολικά στολίδια που ανήκαν στη δική μου ζωή. Στον δικό μου πολιτισμό.

Ξέρετε, στον κήπο του εξοχικού σπιτιού μου στην Τοσκάνη, υπάρχει ένα μικρό, παλιό ξωκλήσι. Δυστυχώς, είναι πάντοτε κλειστό. Από τότε που πέθανε η μητέρα μου, κανείς δεν το φροντίζει. Κάθε φορά που επιστρέφω στην πατρίδα, πηγαίνω και το ανοίγω. Ξεσκονίζω την Αγία Τράπεζα, προσέχω να μην έχουν κάνει φωλιές τα ποντίκια ή να μην έχουν φάει καμιά σελίδα από τη Σύνοψη. Και, παρά τον λαϊκισμό μου, τον αθεϊσμό μου, εκεί μέσα νιώθω άνετα. Παρά τις αντικληρικές απόψεις μου, εκεί μέσα νιώθω γαλήνη. (Και βάζω στοίχημα ότι οι περισσότεροι Ιταλοί θα εκμυστηρεύονταν το ίδιο πράγμα. Σε μένα το έχει εκμυστηρευτεί, Θεέ και Κύριε, ο ίδιος ο Ενρίκο Μπερλινγκουέρ, ο Γενικός Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ιταλίας, ο άνθρωπος που εισήγαγε τον ιστορικό συμβιβασμό μεταξύ μαρξιστών και καθολικών).

Για όνομα του Θεού, για άλλη μια φορά, αυτό που θέλω να πω είναι ότι εμείς oι Ιταλοί δεν βρισκόμαστε στην ίδια θέση με τους Αμερικανούς. Δεν είμαστε ένα χωνευτήρι πολλών και διάφορων ειδών, δεν είμαστε ένα μωσαϊκό από ανομοιομορφίες, συγκολλημένες μονάχα με μια υπηκοότητα. Εννοώ ότι ακριβώς επειδή η πολιτιστική μας ταυτότητα είναι ήδη προσδιορισμένη από τη χιλιόχρονη ιστορία μας, δεν μπορούμε ν' αντέξουμε ένα κύμα μεταναστών που δεν έχουν καμιά σχέση μ' εμάς... Και που δε θέλουν να γίνουν σαν εμάς, να απορροφηθούν από εμάς. Αντίθετα, μάλιστα, θέλουν να μας απορροφήσουν εκείνοι. Θέλουν ν' αλλάξουν τις αρχές μας, τις αξίες μας, την ταυτότητά μας, τον τρόπο ζωής μας. Και στο μεταξύ, μας αναστατώνουν με την οπισθοδρομική άγνοιά τους, με την οπισθοδρομική μισαλλοδοξία τους, με την οπισθοδρομική θρησκεία τους.

Αυτό που εννοώ είναι ότι στον δικό μας πολιτισμό δεν υπάρχει χώρος για μουεζίνηδες και μιναρέδες, για ψευτο-εγκράτειες, για το ταπεινωτικό τσαντόρ, για την εξευτελιστική μπούρκα. Ακόμη κι αν υπήρχε χώρος γι' αυτούς τους ανθρώπους, εγώ δεν θα τους τον παραχωρούσα. Γιατί θα ήταν σαν να έσβηνα την ταυτότητά μας, σαν να εκμηδένιζα τα επιτεύγματά μας. Θα ήταν σαν να έφτυνα κατάμουτρα την ελευθερία την οποία κερδίσαμε, τον πολιτισμό που έχουμε αναπτύξει, την ευημερία που έχουμε αποκτήσει. Θα ήταν σα να ξεπουλούσα τη χώρα μου, την πατρίδα μου. Και η χώρα μου, η πατρίδα μου δεν είναι προς πώληση.

* Η Οριάνα Φαλάτσι (Oriana Fallaci: 1929 – 2006), η Ιταλίδα δημοσιογράφος, πολεμική ανταποκρίτρια και συγγραφέας, είναι γνωστή στην Ελλάδα για την σχέση της με τον Αλέκο Παναγούλη και για το πολυδιαβασμένο βιβλίο της «Γράμμα σε Ένα Παιδί που Δεν Γεννήθηκε Ποτέ». Το πιο επιτυχημένο όμως εμπορικά βιβλίο της, είναι το “The Rage and The Pride” («H Οργή και η Περηφάνεια», εκδόσεις Γκοβόστης 2003), που εκδόθηκε λίγο μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001. Το βιβλίο συγκέντρωσε τα πυρά των κριτικών με το σκεπτικό ότι προκαλεί το «μίσος εναντίον των μουσουλμάνων». Το επόμενο και τελευταίο της βιβλίο ήταν το “The Force of Reason” (“La Forza della Ragione”) δηλ. «Η Δύναμη της Λογικής» που έγινε και αυτό best seller. Εκεί η Φαλάτσι γράφει πως τρομοκράτες έχουν σκοτώσει 6.000 ανθρώπους τα 20 τελευταία χρόνια στο όνομα του Κορανίου και πως η ισλαμική πίστη σπέρνει μίσος αντί αγάπης και σκλαβιά αντί ελευθερίας.

Από ribandsea

ΠΗΓΗ

Read More

Ο νέος Έλληνας γεννήθηκε - ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ

By: John Tsipas 0 comments

 

Είναι όμορφος. Δυνατός. Φωτεινός. Δαιμόνιος. Ανήσυχος. Πολυμήχανος. Διεθνιστής. Ανοικτός. Ευαίσθητος αλλά όχι εύθραυστος. Αεικίνητος και απίστευτα γήινος. Εκεί όμως που τον βλέπεις να έχει ριζώσει τα πόδια του στη γη, την ίδια στιγμή η ματιά του «φεύγει» σε ένα παράλληλο –αόρατο προς το παρόν- σύμπαν, μάλλον ενός καλύτερου αυριανού κόσμου που θέλει να έχει κι αυτός θέση εκεί. Όχι ανάμεσα στο πλήθος. Όχι στην παραδομένη μάζα. Θέλει να ξεχωρίσει. Με καμία διάθεση προβολής και εξουσιομανίας. Απλά δεν θέλει να περάσει με αχάρακτα βήματα από αυτή τη ζήση.

Τον κοιτάζω και τον θαυμάζω. Τον θαυμάζω απεριόριστα. Με λίγους ανθρώπους μου έχει συμβεί αυτό. Και δεν είναι ο ισόβιος δεσμός μου μαζί του που με οδηγεί σε «ατραπούς» απόλυτης παράδοσης. Απλά είναι ο μόνος άνθρωπος σ αυτό το κόσμο, στα 50 χρόνια που ταξιδεύω σ αυτή τη ζωή που καθημερινά κερδίζει τον σεβασμό μου. Σε αντίθεση με τη πλειοψηφία όλων όσων συναγελάζομαι. Η μοναδικότητα του είναι εκεί μπροστά σου. Χρειάζεται απλά κάποιος να τον παρακολουθήσει επισταμένα ένα 24ωρο, πως λειτουργεί, δρα, σκέπτεται, αισθάνεται και δημιουργεί. Σηκώνεται το πρωί και βλέπεις στα μάτια του μια εσωτερική δύναμη-όπως περιγράφουν στα αρχαία συγγράμματα οι ευφάνταστοι συγγραφείς τους επικούς ήρωες τους- που τον εξωθεί με ένα δαιμόνιο πείσμα και δίψα ζωής να μην αφήσει τη μέρα να πάει χαμένη.

Δεν χωράνε καθυστερήσεις στη ζωή του! Από το πρώτο λεπτό που θα ανοίξει τα μάτια του, εξετάζει το χώρο, μετράει τις δυνάμεις του και «επιτίθεται» στη ζωή. Αφού δηλώσει τη παρουσία του με ένα διακριτικό ηχητικό τρόπο… βολτάρει ανέμελα και χαμογελαστός για λίγο εξετάζοντας πάντα μέσω του παραθύρου πως είναι η μέρα που ξημέρωσε κοιτάζοντας σαν υπνωτισμένος τον ουρανό και στο ακριβώς επόμενο λεπτό καταπιάνεται με ότι άφησε μετέωρο και ατελείωτο τη προηγουμένη μέρα. Και θυμάται πάντα και τα πάντα! Αρπάζει τα αντικείμενα του. Τα κρατάει με φανερή τη διάθεση ότι δεν τα διαφεντεύει-απλά τα διαχειρίζεται. Δεν έχει ιδιοκτησιακές τάσεις. Αυτό είναι δικό μου. Δεν θα τον ακούσεις να το λέει. Κοιτάζει με πρωτόγνωρη περιέργεια ότι φαντάζει να έχει μια κάποια αξία. Μένει προσηλωμένος πάνω του και ψάχνει τη σωστή χρήση του. Η τις πολλαπλές και περίπλοκες χρήσεις του όπως τις εφευρίσκει το μυαλό του. Δεν τα εγκαταλείπει μέχρι να το χει κάνει κτήμα γνώσης του. Όταν το έχει εξαντλήσει δεν το πετάει, δεν το απαξιώνει, ούτε το αχρηστεύει. Το τοποθετεί σε περίοπτη θέση για μια επόμενη μελλοντική «επίσκεψη». Κάποτε θα το ξαναχρειαστεί.

Όταν είναι η ώρα για να βγει στο κόσμο. Στήνεται γερά στα πόδια του. Σηκώνει το κορμί του και ορθανοικτεί τα μάτια του για να μη πάει χαμένη καμία εικόνα και καμιά εμπειρία. Δεν φοβάται τον κόσμο. Τους πλησιάζει με σιγουριά επιστρατεύοντας παράλληλα και το ένστικτο του. Για το καθένα που θα συναντήσει θα του δώσει και το χρόνο που του αναλογεί. Βλέπεις τις κεραίες του ανοικτές. Δε σνομπάρει. Δεν αποφεύγει. Δεν λειτουργεί παρορμητικά. Γιατί, και το βλέπεις αυτό, ξέρει ότι από όλους κάτι θα πάρει: γνώση, αγάπη, διασκέδαση, νέα οπτική στα πράγματα, συνεργασία, ένα χέρι να πιαστεί, μια αγκαλιά να ξεκουραστεί. Είναι εξωστρεφής αλλά την ίδια στιγμή προσεκτικός. Δεν τον ενδιαφέρει το χρώμα του άλλου, αν είναι μαύρο, κίτρινο ή κόκκινο, αλλά αν οι κτύποι της καρδιάς του συντονίζονται με τη δική του και αν ταιριάζουν στη σύντομη η μακροβιότερη συνεύρεση τους τα χνώτα τους.

Ακούει με προσοχή τις άγνωστες σ αυτόν γλώσσες που μιλάνε όσοι στροβιλίζονται γύρω του. Δεν φοβάται το άγνωστο το διαφορετικό το περίεργο. Δείχνει να τον διασκεδάζει αυτή η πολυποικιλιότητα. Δεν ψάχνει αυτά που τον χωρίζουν και τον διαφοροποιούν από τα «ξεχωριστά» αυτά πλάσματα. Δεν θέλει να χάσει χρόνο φοβούμενος. Προτιμά να παίρνει τα καλά κοινά στοιχεία και να προσπαθεί να χωρέσει στους «ξεχωριστούς» μικρόκοσμους που τον περιτριγυρίζουν.

Την στιγμή της αποδοχής του διαφορετικού δεν είναι καθόλου αφελής η υποχωρητικός. Ξέρει το ζωτικό του χώρο και τη προσωπική ισχύ του και με τη γνώση του προσωπικού του χωροχρόνου επιτρέπει και στους άλλους να χωρέσουν σ αυτόν. Βάζει τα όρια του με ένα πολύ συντεταγμένο και σαφή τρόπο με διακριτή τη αίσθηση του να σεβαστεί και αυτός με τη σειρά του τα «σύνορα» του άλλου. 

Αυτό συχνά φέρνει σε αμηχανία τους άλλους «ξεχωριστούς»- αφού δεν το έχουν συνηθίσει και με ένα μαγικό τρόπο αποκτά ένα άδηλο αβαντάζ χωρίς και το κυριότερο να χρειάζεται να προσπαθήσει για αυτό. Δεν το κάνει ιδιοτελώς. Είναι η φύση του. Ίσως και να ξέρει μέσα του, καλύτερα από μένα ότι είναι μέσα στο παιχνίδι η αποτυχία και η πληγή. Όμως είναι πιο συμφέρον και γρηγορότερο να βγεις από τη τρύπα που θα σε ρίξει η αποτυχία από το να κάθεσαι μια ώρα πάνω από τη τρύπα και να σκέπτεσαι πώς να την αποφύγεις. Άσε που μεσα στη τρύπα μπορείς να βρεις και χαμένους θησαυρούς. Ποτέ δεν ξέρεις…

Ότι και να φοράει, λόγω της αδιαμφισβήτητης καλλονής του, δεν κάνει σκέρτσα και παιχνίδια για να φανεί εντυπωσιακότερος. Δεν εκβιάζει τον θαυμασμό με δανεικά τερτίπια. Αν θα γοητεύσει θέλει να ναι προϊόν της δικής του στάσης και δράσης. Δείχνει ότι εχει σαφή επίγνωση ότι τα ρούχα είναι για τα φοράει και όχι για να τον φοράνε. Έχει να επιδείξει πολλά ατού, δεξιότητες και ευφάνταστες ιδέες για να του αρκεί η προβολή της επιφάνειας του πρώτου επιπέδου.
Με τον ίδιο τρόπο που αποφεύγει τις υπερβολές στη εικόνα φέρεται και στη διατροφή του. Δεν θέλει να τρώει το παραπάνω. Μόλις ξεπεράσει την επιτρεπόμενη τροφή αποσύρεται! Γιατί ξέρει ότι αυτό επιβαρύνει τη υγεία του και παράλληλα νοιώθει ότι το παρατημένο φαγητό είναι απίστευτη σπατάλη πόρων που καταλήγουν σε χωματερές… Δεν είναι λίγες φορές που έχω δει το ενοχλημένο μάτι του να με «ψέγει» και να με «ελέγχει» για τη πληθώρα των πιάτων, μιας δήθεν επίπλαστης ευδαιμονίας, στο τραπέζι του γεύματος. Θέλει το σώμα του ευκίνητο, ευέλικτο, δυνατό και καθαρό για να έχει τη φυσική δυνατότητα να ξεδιπλώσει τις πιο ανήσυχες αναζητήσεις του.

Το ξέρει καλά – ένα βαρύ σώμα κουβαλάει πάντα ένα βαρύ λιπαρό και δυσκίνητο μυαλό. Σκανάρει τα πάντα. Σαν να γνωρίζει ότι στο σκληρό δίσκο του μυαλού του ΟΛΑ καταγράφονται και θα αναδυθούν για μια μελλοντική χρήση. Σαν να έχει ανακαλύψει τη συμπαντική σύνδεση των πάντων. Και δεν με ξαφνιάζει γιατί αυτό ακριβώς κάνει εκτός των αντικειμένων και με τους ανθρώπους. Σαν στο μυαλό του να τα έχει τακτοποιήσει όλα σε ένα πολύπλοκο σύστημα ινών, κάτι σαν ένα παγκόσμιο κουβάρι, άρρηκτα συνδεδεμένων μεταξύ τους.

Αποφεύγει την τηλεόραση. Ρίχνει μόνο κάποιες φευγαλέες ματιές, τη χρησιμοποιεί σαν ένα από τα παράθυρα του προς τον κόσμο όχι όμως το αληθινό και το μεγαλύτερο. Την κοιτάζει απλά για να έχει επαφή με μια από τις πραγματικότητες. Δεν της δίνει μεγαλύτερη αξία. Ίσως γιατί μέσα του ξέρει ότι αυτός είναι ο «νέος» άνθρωπος που δεν θέλει «μεταχειρισμένα» υλικά για να κτίσει το νέο του κόσμο.

Θα μπορούσα να μιλάω ώρες για αυτόν. Του δώσαμε το όνομα Απόλλωνα, είναι δυο χρονών και είναι ο ακριβός μου γιός. Ο πιο βαθύς ειλικρινής και ατέρμων έρωτας της ζωής μου. Είναι το πολυτιμότερο σκληρότερο και απαιτητικότερο σχολείο που έχω περάσει στη ζωή μου. Γιατί με τις μικρές καθημερινές του δράσεις μου καταδεικνύει πως πρέπει να ζούμε, να εκφραζόμαστε, να δεχόμαστε, να απορρίπτουμε, να οικοδομήσουμε στη τελική μια άλλη διαφορετική Ελλάδα.
 
Με πονάει να φαντάζομαι ότι μέσα στη πρωτόλεια γνώση του για τη ζωή και την αρχετυπική σοφία του ξέρει ότι είμαι ένας ακόμα σκιντζής τεχνίτης που έφερα τη χώρα του, τη γη, την πατρίδα του σ’ αυτές τις κακοτεχνίες και σ αυτά τα αδιέξοδα χάλια. Με ευχαριστεί όμως που ξέρω ότι έστω και στα «γεράματα» βρήκα τον καλύτερο δάσκαλο για να μάθω τη νέα τέχνη να σώσω ότι αξίζει να σωθεί…

Read More

Απέναντι στο ΟΧΙ, βάλε ΝΑΙ

By: John Tsipas 0 comments

ΝΤΕΜΙΝΑ ΜΑΣΟΥΛΑ
Κάνε το ΟΧΙ, ΝΑΙ για μια φορά.
Σήμερα ξεκινώντας. Και σκέψου πρώτα θετικά, αντί αφορισμούς να προτιμήσεις πάλι.

ΝΑΙ, να δεις καθαρά την αλήθεια της Ιστορίας, του χθες κι αυτής που γράφεις σήμερα. Ναι, περήφανα, και όχι υποτελώς, το αύριο να χτίσεις.

ΝΑΙ, γιατί σε τούτο το κομμάτι γης, δεν είναι όλα άσπρα ή μαύρα. Μπλε είναι, απ’το βαθύ της θάλασσας, στο καθαρό και διάφανο σχεδόν, του ουρανού. Κι ας έχουν σύννεφα και κύματα, μπλε είναι.

Τόσα χρόνια, ΟΧΙ καμαρώνεις ότι λες, αλλά αλήθεια, πόσα «ναι σε όλα» βροντοφώναξες, θυμάσαι; Στο βολεμένο σατέν τίποτα, στον καναπέ, και στα λεφτά που υπήρχαν. Πόσες φορές συγκαταβατικά κούνησες, χαμηλώνοντας εν τέλει, το κεφάλι όταν «για την Πατρίδα» σου έλεγαν, κι έσβηναν παραγράφους ολόκληρες από το Σύνταγμα, καταπατούσαν νόμους, κατέστρεφαν ζωές, ξεχνούσαν δήθεν, να διαβάσουν όσα για σένα υπέγραφαν, κλέβοντας το στυλό σου με όπλο τη δική σου ψήφο; Κι ακόμα.

Φέτος ξεκίνα και πες ΝΑΙ στα «τι», τα «γιατί», τα «πώς», που απάντηση σε όλα τα όχι τους θα είναι: να παλέψεις, τη λογική να επιλέξεις, να τους νικήσεις σε γήπεδο δικό σου: στο μυαλό, στο σπίτι, στο δρόμο, στο επιχείρημα, στην κάλπη.

ΝΑΙ, θετικά και δημιουργικά, χωρίς να περιμένεις άλλον, μεσσία, σωτήρα κι ηγέτη.

ΝΑΙ, περιφρόνησε και ισοπέδωσε, κάθε όχι, κάθε άρνηση, κάθε ένταση. Κατάργησε με έργο μικρό ή μεγάλο, με λόγο κι αντίλογο, κάθε άκρο κι απέναντι.

ΝΑΙ, πολέμους και συγκρούσεις κι εξυπνάδες εξυπηρετικές, φτηνές, πολύχρωμες σταμάτα να γυρεύεις.

Πάψε εχθρούς ν’αναζητάς, ή να δημιουργείς για να υπάρχεις. Σκιαμαχία είναι, μάθε, με τον αστείο και μικρό σου εαυτό κυνηγιέσαι, χωρίς ποτέ τον ίσκιο σου να καταρρίπτεις. Μεγαλύτερος είναι, πισώπλατα χτυπά, και δεν τον προλαβαίνεις.
ΝΑΙ, γιατί με όχι δε γεννήθηκε ο κόσμος, δεν ξημέρωσε όνειρο, δεν πήγε βόλτα η παρέα. Σήμερα, τώρα, άλλαξε ρότα και σκέψου και οργάνωσε τα ΝΑΙ σου. Όχι τα εύκολα, τα δύσκολα τα ΝΑΙ σου. Εκείνα που θέλουν δουλειά, επιμονή και πίστη, στόχους και πόρους και «μαζί».

Εκείνα που αλλάζουν τη ζωή σου.

ΝΑΙ, 73 χρόνια μετά: τούτο το ΝΑΙ, το πιο ισχυρό σου ΟΧΙ θα ναι.
Ντεμίνα Μασούλα PhD Σύμβουλος Στρατηγικής

Read More

Πόσο ασφαλείς είναι οι τραπεζικές καταθέσεις

By: John Tsipas 0 comments

Κατόπιν υπολογισμών της DZ-Bank όλα τα χρηματοοικονομικά περιουσιακά στοιχεία των Γερμανών στο τέλος του 2013 ανέρχονταν στα 5,2 τρισ. Ευρώ. Αυτά περιλαμβάνουν 2,1 τρισ. (40%) τραπεζικές καταθέσεις, 1,5 τρισ. (30%) ασφάλειες ζωής και μόνο 1 τρισ. (20%) αξιόγραφα, μεταξύ αυτών μετοχές, ομόλογα, και αμοιβαία κεφάλαια. Όπως και στην Ελλάδα, οι τραπεζικές καταθέσεις είναι με μεγάλη διαφορά η πιο δημοφιλής τοποθέτηση των Γερμανών. Και αυτό εκφράζει μια πολύ ισχυρή ανάγκη για ασφάλεια.

Η περίφημη δήλωση εγγύησης της καγκελαρίου Merkel στις 5.10.2008 ενίσχυσε την πεποίθηση των Γερμανών αποταμιευτών ότι οι καταθέσεις τους είναι ασφαλείς. Όμως, μια παρόμοια βεβαίωση έλαβαν και οι Κύπριοι αποταμιευτές από την δική τους Κεντρική Τράπεζα, με επιστολή προς τον Διευθύνοντα Σύμβουλο της Λαϊκής Τράπεζας στις 11.2.2013, όπου τονίζεται ότι “κάθε ενέργεια που στοχεύει στη μείωση, τη στέρηση ή τον περιορισμό των δικαιωμάτων των καταθετών είναι αντίθετη… προς το Κυπριακό Σύνταγμα και… την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων Ανθρώπου… Επομένως, οποιαδήποτε τέτοια πρόταση όχι μόνο στερείται νομικής βάσης αλλά και δεν μπορεί να ληφθεί σοβαρά υπόψη.” Έξι εβδομάδες αργότερα, η Λαϊκή Τράπεζα έκλεισε, και οι καταθέτες της «απαλλοτριώθηκαν» σε μεγαλό βαθμό, όπως και οι καταθέτες της άλλης μεγάλης Κυπριακής τράπεζας.

Δυστυχώς, αρκεί μια ματιά στην χρηματοοικονομική ιστορία για να διαπιστώσουμε ότι η έννοια των άνευ ρίσκου τραπεζικών καταθέσεων ήταν πάντα μια ψευδαίσθηση. Τραπεζικές κρίσεις δεν ήταν ποτέ η εξαίρεση, αλλά ο κανόνας. Στην εκτενή τράπεζα δεδομένων σχετικά με το ιστορικό των χρηματοοικονομικών κρίσεων, την οποία κατήρτισαν οι Reinhart και Rogoff (2009) πριν από την τελευταία κρίση, δεν υπάρχει ούτε ενα κράτος που δεν είχε ποτέ μία τραπεζική κρίση, με κύριο χαρακτηριστικό τις μαζικές αναλήψεις (bank runs) ή το κλείσιμο, συγχώνευση, εξαγορά ή μεγάλη κρατική ενίσχυση σημαντικών τραπεζών. Οι πιο συχνές τραπεζικές κρίσεις δεν εμφανίστηκαν στις αναδυόμενες χώρες, αλλά σε κράτη με πολύ εξελιγμένα χρηματοοικονομικά συστήματα, όπως τις ΗΠΑ, την Ιταλία, την Μεγάλη Βρετανία και την Γαλλία.

Αυτό δεν θα αλλάξει όσο οι τράπεζες λειτουργούν με το πολύ κερδοφόρο, αλλά και ριψοκίνδυνο σύστημα κλασματικών αποθεμάτων. Από τις καταθέσεις που τους εμπιστεύτηκαν, οι οποίες μπορούν να ζητηθούν πίσω από τους καταθέτες οποιαδήποτε στιγμή, οι τράπεζες χρηματοδοτούν μακροπρόθεσμα δάνεια και αξιόγραφα, και κρατάνε μόνο ένα ελάχιστο μέρος ως ρευστό απόθεμα για την ανάληψη καταθέσεων. Το έτος 2008 τα ρευστά αποθέματα, δηλαδή μετρητά και πιστωτικά υπόλοιπα στην Κεντρική Τράπεζα, όλων των τραπεζών στην Ευρωπαϊκή Ένωση κάλυψαν μόνο το 4% των καταθέσεων. Έως το 2012 αυτό το ποσοστό ανέβηκε στο 8%, λόγω των τραπεζικών διασώσεων (bailout) ύψους πολλών δισεκατομμυρίων και της διστακτικής χορήγησης νέων δανείων. Όμως, όσο οι τραπεζικές καταθέσεις δεν καλύπτονται 100% με ρευστά αποθέματα και δεν γίνεται διαφανής και ειλικρινής διαχωρισμός μεταξύ καταθέσεων και ριψοκίνδυνων χρεών των ίδιων των τραπεζών, η ασφάλεια των τραπεζικών καταθέσεων θα αποδειχθεί αργά ή γρήγορα μια ψευδαίσθηση. Αυτή η ψευδαίσθηση διατηρείται όσο το δυνατόν πιο ζωντανή μέσω της κρατικής εγγύησης καταθέσεων, του κρατικού μονοπωλίου χρήματος και της κρατικής διάσωσης τραπεζών, αλλά μακροπρόθεσμα η οικονομική πραγματικότητα είναι πιο δυνατή από κάθε κράτος, που σε τελευταία ανάλυση μπορεί να χρηματοδοτηθεί μόνο με αναγκαστικούς φόρους και πληθωρισμό.

Οι επενδυτές πρέπει απλώς να αποδεχθούν ότι δεν υπάρχουν ασφαλείς επενδύσεις. Η σημερινή αξία κάθε επένδυσης βασίζεται στις αναμενόμενες μελλοντικές αποδόσεις, οι οποίες είναι αναγκαστικά ανασφαλείς, γιατί επηρεάζονται από απρόβλεπτες ανθρώπινες πράξεις και εξελίξεις στο περιβάλλον. Μπορεί οι τραπεζικές καταθέσεις, τα κρατικά ομόλογα, τα μετρητά και τα ακίνητα να δείχνουν σε κανονικές συνθήκες μικρότερες διακυμάνσεις στην αξία τους σε σχέση με μετοχές, χρυσό ή πρώτες ύλες, αλλά η μελλοντική αξία τους είναι εξίσου ανασφαλής, και οι ζημίες ουδόλως αποκλείονται. Η μόνη προστασία της δικής μας περιουσίας, που λειτουργεί σε κάποιο βαθμό, δεν βασίζεται στην εμπιστοσύνη που επιδεικνύουμε προς μία ή κάποιες «ασφαλείς» επενδύσεις, αλλά μόνο στην ευρύτερη δυνατή διασπορά σε όσο το δυνατόν περισσότερες μορφές επενδύσεων.

Μια βασική πλευρά της αβεβαιότητας όλων των επενδύσεων είναι η αδυναμία προβλέψεων της μελλοντικής τους αξίας. Ο ισχυρισμός όλων σχεδόν των χρηματοοικονομικών συμβούλων, ότι έχουν την ικανότητα να προβλέψουν την μελλοντική πορεία των αγορών, είναι εξίσου απατηλός όπως και η πίστη σε ασφαλείς επενδύσεις. Γι' αυτό το λόγο οι περισσότεροι ενεργοί διαχειριστές περιουσίας δεν καταφέρνουν να επιτυγχάνουν καλύτερες αποδόσεις από τον συγκρίσιμο δείκτη της αγοράς. Ρεαλιστική επένδυση χωρίς ψευδαισθήσεις σημαίνει ορισμός μιας σταθερής κατανομής, σε όσο το δυνατόν περισσότερες κατηγορίες επενδύσεων, συμπεριλαμβανομένων των μετοχών, των ομολόγων και των πραγματικών αξιών, επιλογή κατάλληλων αμοιβαίων δείκτη (index funds) για κάθε επενδυτική κατηγορία, και τέλος διαχείριση χαρτοφυλακίου με διατήρηση της σταθερής κατανομής. Για μια ατομική διαχείριση απαιτείται ένα ελάχιστο μέγεθος χαρτοφυλακίου μερικών εκατομμυρίων ευρώ, προκειμένου να είναι δυνατή η εκτέλεση των συναλλαγών που χρειάζονται πότε-πότε για την διατήρηση της σταθερής κατανομής (rebalancing) χωρίς αποτρεπτικά κόστη συναλλαγών που μειώνουν αισθητά την απόδοση. Για μικρότερα ποσά επένδυσης υπάρχουν εν τω μεταξύ αμοιβαία κεφάλαια που εφαρμόζουν με συνέπεια την περιγραφόμενη προσέγγιση: αποτελεσματική διασπορά, χαμηλά έξοδα, καμία κερδοσκοπία βάσει προβλέψεων. Με μια τέτοια προσέγγιση δεν εξαλείφεται ο κίνδυνος, αλλά τουλάχιστον μειώνεται σημαντικά. Από την άλλη, η εμπιστοσύνη σε κατ' ισχυρισμό «ασφαλείς» επενδύσεις, όπως οι τραπεζικές καταθέσεις, θα οδηγήσει αργά ή γρήγορα πάλι σε πικρές απογοητεύσεις.

Dr. Matthias Kelm, Independent Economic Advisor, Tareno (Luxembourg) S.A., matthias.kelm@tareno.lu, www.dii.lu

Ο Matthias Kelm είναι ένας ανεξάρτητος οικονομολόγος και επενδυτικός σύμβουλος, με εμπειρία ως σύμβουλος επιχειρήσεων (McKinsey) και Γενικός Διευθυντής Οικονομικών. Σπούδασε οικονομικά στo St. Gallen (Ελβετία), HEC (Γαλλία) και Cambridge (Αγγλία). Έλαβε το Ph.D. του από το Cambridge, με μια διατριβή στην παράδοση των Schumpeter και Hayek. Παράλληλα με την έρευνά του, εφαρμόζει την οικονομική θεωρία της Αυστριακής Σχολής στην διαχείριση περιουσίας. Σε συνεργασία με την Tareno (Luxembourg) S.A., δημιούργησε πρόσφατα το Diversified Index Investing – Equities/Bonds/Real Assets, ένα αμοιβαίο κεφάλαιο με άδεια διανομής για Λουξεμβούργο, Γερμανία και (σύντομα) Ελβετία.

Source :  http://www.imerisia.gr

Read More